Περιμένω
ανυπόμονη στη στάση. Καλλιμάρμαρο. Και τότε είναι που τα παρατηρώ. Ευτυχώς έχω
πάρει την φωτογραφική μου μηχανή. Τα τραβάω. Μάλλον με κοιτάνε περίεργα. Πρώτα μια
και μετά δειλά δειλά μαζεύω μερικές. Δεν τα είχα παρατηρήσει ποτέ και όμως
συνθέτουν ένα πολύ όμορφο κομμάτι στο σύνολο της πόλης.
Πλακάκια.
Σαν κομμάτια πάζλ που χρειάζονται το ένα το διπλανό του για να δηλώσουν την
ύπαρξή τους. Αλλά να που συνεχίζουν. Η τέλεια ένωση μπροστά και πίσω, δεξιά και
αριστερά αλλά και στο κέντρο τους. Ένα ενιαίο σύνολο. Αν έλειπε κάποιο, το
περιπλανώμενο άτομο θα παρατηρούσε άραγε το κενό; Ή θα συνέχιζε την πορεία του;
Ίσως και να γέμιζε μικρά σκουπιδάκια που θα δημιουργούσαν μια νέα επιφάνεια.
Πλακάκια.
Θραύσματα, φθορά, πέρασμα του χρόνου, διάρκεια ζωής, πολιτισμικό ενδιαφέρον,
σύνολο στιγμών, βάρος, βήματα, κίνηση, σχήματα, ιστορίες….
Περπατάω
στην άμμο. Τα πόδια μου βουλιάζουν. Ψάχνω για πέτρες. Όμως αυτή τη φορά
ανακαλύπτω κάτι καινούριο, κάτι πιο περίεργο, ίσως και κάτι πιο ενδιαφέρον.
Περπατάω. Τα
μάτια μου έχουν μάθει πια να παρατηρούν προσεχτικά. Τρέχουν από το ένα σημείο στο
άλλο. Τα βγάζουν στην επιφάνεια. Συνήθως τα ξεχωρίζω από την πίσω μεριά. Αυτό
είναι και η μαγεία. Η έκπληξη που κρύβει η «καλή» μεριά.
Περπατάω. Δεν
αφήνω να μου ξεφύγει τίποτα στο πέρασμα μου. Νιώθω σαν τον Κοντορεβυθούλη που
ακολουθεί τα σημάδια του για να βρει το δρόμο του. Μετά από ένα μήνα, μετά από
μια εβδομάδα ή και μια μέρα θα βρω άλλα. Ανακύκλωση. Με καίει ο ήλιος αλλά δεν
μπορώ να σταματήσω. Ανακαλύπτω έναν μικρό θησαυρό. Τον θησαυρό μου.
Πλακάκια.
Θραύσματα, φθορά, πέρασμα του χρόνου, διάρκεια ζωής, πολιτισμικό ενδιαφέρον,
σύνολο στιγμών, βάρος, βήματα, κίνηση, σχήματα, ιστορίες….
Τι ιστορίες
να κρύβουν πίσω τους; Και πως τελικά καταλήγουν πεταμένα δίπλα σε μια
ακρογιαλιά;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου